Το έργο ανοίγεται ως ένας απέραντος χώρος φωτός και κίνησης, όπου ουρανός και θάλασσα συνυφαίνονται σε μια ενιαία, ρευστή επιφάνεια. Οι χρωματικές μεταβάσεις, από τις θερμές ώχρες έως τους ψυχρούς τόνους του νερού, δημιουργούν μια αίσθηση αέναης ροής, σαν το τοπίο να αναπνέει. Η γοργόνα αναδύεται μέσα από τα ίδια τα κύματα, όχι ως αφηγηματικό πρόσωπο, αλλά ως οργανικό στοιχείο της θάλασσας. Η παρουσία της δεν διακόπτει την απεραντοσύνη· τη συνεχίζει. Μικρή σε κλίμακα, αλλά ουσιαστική σε σημασία, λειτουργεί ως σιωπηλή γέφυρα ανάμεσα στο ανθρώπινο και το άπειρο. Το έργο δεν επιδιώκει την περιγραφή ούτε την αφήγηση μύθου. Προτείνει μια εμπειρία: τη συνάντηση με τον ανοιχτό χώρο, εκεί όπου το βλέμμα αφήνεται ελεύθερο και η σκέψη διαλύεται μέσα στο φως και την κίνηση.