Στο έργο «Το Φιλί», η φύση μεταμορφώνεται σε μια ήσυχη στιγμή τρυφερότητας. Τα άνθη σκύβουν το ένα προς το άλλο σαν να ανταλλάσσουν μυστικά, ενώ το μικρό πουλί αιωρείται ως σιωπηλός μάρτυρας αυτής της συνάντησης. Οι ελεύθερες, ρευστές πινελιές και οι καθαρές χρωματικές αντιθέσεις δημιουργούν μια αίσθηση κίνησης και ανάσας, σαν η εικόνα να γεννιέται μπροστά στα μάτια του θεατή. Το φιλί εδώ δεν είναι κυριολεκτικό· είναι μια εσωτερική πράξη ένωσης, μια στιγμή αρμονίας ανάμεσα στη φύση, το φως και το συναίσθημα.