Στο «Πορτρέτο από μνήμης», το πρόσωπο δεν αποτυπώνεται ως συγκεκριμένη ταυτότητα αλλά ως ίχνος ανάμνησης. Οι απαλές τονικές μεταβάσεις του κάρβουνου και τα σβησμένα περιγράμματα δημιουργούν την αίσθηση ότι η μορφή αναδύεται αργά από το βάθος του χαρτιού. Το βλέμμα παραμένει ήρεμο και εσωστρεφές, σαν να βρίσκεται ανάμεσα στο παρόν και στο παρελθόν. Η μνήμη εδώ δεν λειτουργεί ως πιστή αναπαράσταση, αλλά ως ποιητικό φίλτρο, μετατρέποντας το πορτρέτο σε μια σιωπηλή μελέτη εσωτερικότητας και χρόνου.