Έρωτας, δεν είναι μόνο τα όμορφα ποιητικά λόγια τού βιβλίου. Είναι και τα λουλούδια με τα διάφορα χρώματα, είναι και το γρασίδι πού πατάς, κι είναι κι ο ήλιος που τα φωτίζει όλα αυτά μαζί……..! Μην βιάζεσαι, δες τα όλα αυτά μαζί….!
Υπάρχουν μέρες που ο έρωτας δεν κάνει θόρυβο. Δεν χτυπάει πόρτες, δεν ανεβάζει τόνο στη φωνή, δεν ζητάει εξηγήσεις. Απλώς ακουμπά. Σαν αγριολούλουδο που βρίσκει θέση πάνω σε μια ανοιχτή σελίδα, χωρίς να ζητήσει άδεια.
Κι εκεί, ανάμεσα στις γραμμές, συμβαίνει κάτι παράξενα απλό: το βιβλίο παύει να είναι «αντικείμενο» και γίνεται τοπίο. Οι λέξεις δεν στέκονται μόνες τους, χρειάζονται το φως που γλιστράει από πάνω τους, το γρασίδι που στηρίζει το βάρος τους, το άρωμα που μπαίνει σφήνα στην ανάγνωση και την κάνει ανθρώπινη.
Μας έχουν μάθει να φανταζόμαστε τον έρωτα σαν πρόταση ολοκληρωμένη, με τελεία, με ρίμα, με ωραία διατυπωμένο «σ’ αγαπώ» και προσεκτικά δεμένο εξώφυλλο. Όμως ο έρωτας συχνά ξεκινάει από κάτι που μοιάζει ασήμαντο: από το πώς πέφτει ο ήλιος σε μια γωνία, από το πώς χρυσίζει μια σελίδα, από το πώς ένα λουλούδι τολμά να ακουμπήσει πάνω σε μια λέξη και να την κάνει πιο αληθινή.
Σκέψου το έτσι: Αν διαβάζεις μόνο το βιβλίο, χάνεις τα λουλούδια. Αν κοιτάς μόνο τα λουλούδια, χάνεις το νόημα. Κι ο έρωτας… είναι η τέχνη να χωράς και τα δύο χωρίς να βιάζεις κανένα.
«Μην βιάζεσαι» λέει η εικόνα, όχι σαν εντολή, αλλά σαν πρόσκληση. Γιατί η βιασύνη είναι ένας τρόπος να μένουμε στην επιφάνεια: να παίρνουμε τον τίτλο χωρίς το κεφάλαιο, το άρωμα χωρίς την ανάσα, τη φράση χωρίς τη σιωπή που την κάνει να στέκεται.
Δες τα όλα μαζί: το χαρτί, το φως, τα χρώματα, την ανεπαίσθητη κίνηση του αέρα. Ο έρωτας δεν είναι μόνο «τι λέμε», αλλά και πώς υπάρχουμε όταν δεν μιλάμε. Είναι η λεπτομέρεια που δεν ζητά χειροκρότημα. Είναι η ευγένεια του βλέμματος που δεν προσπερνά.
Κι αν σήμερα χρειάζεσαι μια απάντηση, άφησέ την για λίγο. Άνοιξε μια σελίδα. Βρες ένα κομμάτι ήλιο. Πάτησε στο γρασίδι. Κοίτα τα λουλούδια. Και διάβασε… όχι γρήγορα, αλλά αληθινά.
