Μην τον τσαλακώνετε βάζοντάς τον σε ανθρώπινα μέτρα και σταθμά.
Υπάρχει μια στιγμή στο Ευαγγέλιο όπου ο Χριστός κοιτά τους μαθητές κατάματα και τους λέει κάτι που διαλύει κάθε ανθρώπινη λογική:
«Αυτό είναι αδύνατο για τους ανθρώπους· για τον Θεό όμως όλα είναι δυνατά» (Ματθ. 19:26).
Ο λόγος αυτός δεν ειπώθηκε ως απλή παρηγοριά. Ειπώθηκε ως ρήξη. Ως υπενθύμιση ότι ο Θεός δεν είναι μια υπερμεγέθης εκδοχή της ανθρώπινης δύναμης, αλλά άλλης τάξης ύπαρξη. Άλλης ποιότητας. Άλλης πραγματικότητας.
Εδώ αρχίζει ο χριστιανικός αναρχισμός: να ξεμάθεις το είδωλο του μικρού, προβλέψιμου, «τακτοποιημένου» Θεού που φτιάχνει η θρησκευτική εξουσία και να σταθείς μπροστά στον Άναρχο, τον Α-Χρονικό, τον Θεό που κανένα σύστημα δεν μπορεί να χωρέσει.
Οι άνθρωποι συχνά ρωτούν: «Αν ο Θεός είναι παντογνώστης, τότε αφού ξέρει από πριν τι θα κάνω, έχασα την ελευθερία μου;»
Αυτή η ερώτηση είναι παιδί της γραμμικής μας σκέψης. Σαν να προσπαθούμε να μετρήσουμε το άπειρο με χάρακα.
Για εμάς ο χρόνος είναι ροή: πριν – τώρα – μετά. Μια ευθεία που τη διασχίζουμε βήμα-βήμα. Για τον Θεό δεν υπάρχει «πριν» και «μετά».
Ο Θεός δεν προβλέπει το μέλλον. Το βλέπει όπως και το παρόν και το παρελθόν, ταυτόχρονα. Όχι γιατί επεμβαίνει στον χρόνο, αλλά γιατί δεν είναι μέσα στον χρόνο.
Όπως κάποιος που κοιτά από ψηλά έναν δρόμο: εμείς που περπατάμε βλέπουμε μόνο λίγα μέτρα μπροστά. Εκείνος βλέπει όλη τη διαδρομή. Όχι για να μας καθοδηγεί σαν μαριονέτες, αλλά για να μας συναντά σε κάθε βήμα σαν ελεύθερα πρόσωπα.
Ο Θεός δεν «ξεπερνά» απλώς τον χρόνο. Τον δημιουργεί. Τον κρατά. Τον αναστέλλει. Τον καταργεί. Όταν θέλει. Όπως θέλει.
Εκεί ξεκινά το «αδύνατο» που γίνεται δυνατό. Εκεί που εμείς βλέπουμε τέλος, Εκείνος ανοίγει αρχή. Εκεί που εμείς βλέπουμε θάνατο, Εκείνος υφαίνει ανάσταση.
Αυτή είναι η θεϊκή παντοδυναμία: όχι η επιβολή, αλλά η απελευθέρωση. Όχι ο έλεγχος της ιστορίας, αλλά η ελευθερία να γεννηθεί το απρόοπτο.
Ο Θεός δεν προβλέπει. Συναντά. Όσους τουλάχιστον θέλουν να Τον συναντήσουν.
