Η μορφή του Οσίου Σιλουανού αποδίδεται μετωπικά, με το βαθύ μοναχικό κουκούλι και τη γαλήνια, εσωτερική προσήλωση. Δεν υπάρχουν εξωτερικά σύμβολα· η ίδια η σιωπή του προσώπου γίνεται μαρτυρία προσευχής. Οι ψυχρές τονικές μεταβάσεις στη γενειάδα και το φωτισμένο μέτωπο υπογραμμίζουν την ηρεμία και τη διάκριση του αθωνίτη ασκητή. Το χρυσό βάθος δηλώνει την άχρονη παρουσία της θείας χάριτος, ενώ η λιτότητα της ζωγραφικής γλώσσας παραπέμπει στην καρδιακή προσευχή που χαρακτηρίζει τον Όσιο. Η εικόνα δεν επιδιώκει συγκίνηση· καλεί σε μνήμη Θεού, πραότητα και ταπείνωση.