Ο άγγελος εικονίζεται σε δυναμική στάση, με τα χέρια υψωμένα να βαστούν το στερέωμα του ουρανού, αποδοσμένο ως αστρικό πέπλο. Η παράσταση δεν αναφέρεται σε ιστορικό γεγονός, αλλά σε κοσμολογική πραγματικότητα: τις άυλες δυνάμεις που, κατά την εκκλησιαστική παράδοση, διακονούν τη δημιουργία και τη θεία τάξη. Το κυκλικό, σπειροειδές σχήμα του ουρανού παραπέμπει στην κίνηση και τη συνέχεια του κόσμου, ενώ τα αστέρια λειτουργούν ως σύμβολα φωτός, τάξεως και θείας πρόνοιας. Ο άγγελος δεν δρα με ανθρώπινη δύναμη, αλλά ως φορέας θελήματος, κρατώντας όχι βάρος, αλλά νόημα. Η εικόνα αποκαλύπτει τον κόσμο όχι ως τυχαίο γεγονός, αλλά ως δημιουργία που συντηρείται αδιάκοπα από την άρρητη ενέργεια του Θεού.