Ο Χριστός εικονίζεται σύμφωνα με τον καθιερωμένο τύπο του Παντοκράτορος, ως κέντρο και μέτρο του κόσμου. Το μετωπικό βλέμμα, σταθερό και διεισδυτικό, δεν αποσκοπεί στην ψυχολογική περιγραφή, αλλά στη συνάντηση με τον θεατή. Η δεξιά χείρα υψώνεται σε χειρονομία ευλογίας, ενώ στο αριστερό χέρι κρατείται το ανοιχτό Ευαγγέλιο με την επιγραφή «Ἐγώ εἰμι τὸ Φῶς», που λειτουργεί ως θεολογική δήλωση και ερμηνευτικό κλειδί της παράστασης. Το χρυσό φωτοστέφανο και η αυστηρή ισορροπία των χρωμάτων απομακρύνουν την εικόνα από τον φυσικό χρόνο, τοποθετώντας την σε άχρονη πνευματική διάσταση. Η μορφή δεν αφηγείται, αλλά αποκαλύπτει. Ο Χριστός παρουσιάζεται ως φως που φωτίζει, όχι ως συναίσθημα, αλλά ως παρουσία και αλήθεια.