Δύο ανθρώπινες μορφές στέκονται ενωμένες μπροστά στο φως και τη θάλασσα. Τα σώματα αποδίδονται λιτά, σχεδόν άυλα, χωρίς χαρακτηριστικά, επιτρέποντας στο συναίσθημα να προηγηθεί της ταυτότητας. Η αγκαλιά δεν εκδηλώνεται ως έντονη χειρονομία, αλλά ως ήρεμη συνύπαρξη. Η γυναικεία μορφή κρατά ανάμεσα στα χέρια της ένα μικρό, ασαφές σχήμα, που μοιάζει με σπόρο ή έμβρυο. Δεν παρουσιάζεται ως κυριολεκτικό παιδί, αλλά ως δυνατότητα ζωής, ως υπόσχεση που δεν έχει ακόμη μορφοποιηθεί. Η παρουσία του μετατρέπει την αγκαλιά σε πράξη φροντίδας και συνέχειας. Το γαλάζιο του Αιγαίου λειτουργεί ως χώρος και μνήμη μαζί, ενώ το φως απαλύνει τα όρια ανάμεσα στο σώμα, το τοπίο και το μέλλον. Το έργο μιλά για τη γέννηση όχι ως γεγονός, αλλά ως κατάσταση: μια στιγμή όπου η εγγύτητα, η αγάπη και η προσμονή συνυπάρχουν σιωπηλά.