Η Παναγία εικονίζεται σύμφωνα με τον καθιερωμένο τύπο της Καρδιώτισσας, κρατώντας τον Χριστό σε στάση βαθιάς στοργής και εσωτερικής έντασης. Η κλίση των προσώπων και η στενή επαφή των σωμάτων εκφράζουν την άρρηκτη σχέση μητέρας και Υιού, αλλά ταυτόχρονα προαναγγέλλουν το πάθος και τη θυσία. Το χρυσό βάθος λειτουργεί ως χώρος άχρονου φωτός, ενώ οι θερμές χρωματικές κλίμακες των ενδυμάτων ενισχύουν το συναισθηματικό βάθος της παράστασης. Το βλέμμα της Θεοτόκου, στραμμένο προς τον θεατή, δεν αποδίδει απλώς τρυφερότητα, αλλά φέρει τη σιωπηλή γνώση του μέλλοντος, μετατρέποντας την εικόνα σε θεολογική μαρτυρία αγάπης και προσφοράς.