Στο έργο αυτό, η ανθρώπινη μορφή και το άλογο συνυπάρχουν σε μια ένταση που δεν εκρήγνυται, αλλά συγκρατείται. Η κίνηση είναι παρούσα, σχεδόν έτοιμη να εκδηλωθεί, όμως η στάση του σώματος και η καμπύλη των μορφών υποδηλώνουν αναμονή και αυτοσυγκράτηση. Τα έντονα χρώματα και οι ρευστές γραμμές δημιουργούν ένα πεδίο συναισθηματικής φόρτισης, όπου η ορμή δεν αντιπαρατίθεται στην υπομονή, αλλά συνομιλεί μαζί της. Το έργο δεν προτείνει απάντηση· αφήνει το ερώτημα ανοιχτό, μετατρέποντας τη σύγκρουση σε εσωτερική διαδικασία ισορροπίας και επιλογής.