Στο έργο αυτό, η Θεοτόκος αποδίδεται με έμφαση στο πρόσωπο και στο βλέμμα, χωρίς αφηγηματικά στοιχεία ή συνοδευτικές μορφές. Η σύνθεση παραμένει λιτή και συγκεντρωμένη, επιτρέποντας στο πρόσωπο να λειτουργήσει ως τόπος σιωπής και εσωτερικής προσευχής. Οι θερμοί τονισμοί της σάρκας και το χρυσό βάθος δημιουργούν μια αίσθηση φωτός που δεν περιγράφει φυσικό χώρο, αλλά πνευματική παρουσία. Το ελαφρύ γύρισμα της κεφαλής και η απαλότητα της έκφρασης απομακρύνουν το έργο από την προσωπογραφική αναπαράσταση και το οδηγούν προς τη θεολογική μαρτυρία. Η μορφή δεν ζητά να παρατηρηθεί, αλλά να συναντηθεί.