Η Θεοτόκος εικονίζεται ως Πλατυτέρα, φέρουσα εντός του κύκλου της δόξας τον Χριστό Εμμανουήλ, σύμφωνα με την παλαιά εικονογραφική παράδοση της Εκκλησίας. Τα ανοιχτά χέρια της δηλώνουν την μεσιτεία και την προσφορά, ενώ η μορφή της στέκεται ανάμεσα στον ουρανό και τη γη, καθιστώντας ορατή την ένωση του θείου με το ανθρώπινο. Ο χρυσός κύκλος του Χριστού λειτουργεί ως σύμβολο αιωνιότητας και φωτός, ενώ το βαθύ γαλάζιο του βάθους ενισχύει την αίσθηση της υπερβατικής παρουσίας. Η παράσταση δεν αποσκοπεί στην αφηγηματική περιγραφή, αλλά στη θεολογική μαρτυρία: η Θεοτόκος καθίσταται «πλατυτέρα των ουρανών», επειδή εχώρησε εντός της τον Αχώρητο.