Ένα ανθρώπινο σώμα και ένα άλογο συναντιούνται σε μια κίνηση ευγένειας. Οι χρυσές καμπύλες τυλίγουν τις μορφές σαν ίχνη φωτός, ενώ οι οριζόντιες ραβδώσεις του φόντου—από το βαθυκόκκινο ως το πράσινο—ρυθμίζουν τον παλμό της σκηνής. Το σχέδιο παραμένει λιτό, σχεδόν αρχιτεκτονικό, όμως η χειρονομία είναι θερμή: το χάδι γίνεται γέφυρα εμπιστοσύνης, ένα μικρό θαύμα ηρεμίας ανάμεσα στην ανθρώπινη και τη ζωική παρουσία.