Τον τελευταίο καιρό ακούμε μόνο θανάτους.
Ατυχήματα. Κηδείες. Απώλειες.
Βάρυνε η ψυχή μας.
Πικράθηκαν τα σωθικά μας.
Γι΄αυτό ας πούμε ξανά όμορφες λέξεις να φτιάξει ο κόσμος μας.
Αγάπη, έρωτας, φιλία, πίστη, ελπίδα, φως, χαρά, Χριστός.
Να λέμε ουρανός κι ας πατάμε ακόμη στην γή.
Να λέμε φως κι ας έχει ακόμη σκοτεινιά.
Να λέμε δοξα τω Θεώ κι ας μην είναι όλα τέλεια.
Δεν πρέπει να συνηθίσουμε τον θάνατο.
Δεν πρέπει να γίνει απλά μια είδηση ή ένα θέαμα.
Δεν πρέπει να συνθηκολογήσουμε με το σκοτάδι.
Σήκω άναψε μια φλόγα κι ας είναι η πιο μικρή.
Μονάχα έτσι υπάρχει ελπίδα να φωτιστεί η ζωή μας.
Από τα μικρά πάμε στα μεγάλα.
Από τα λιγα στα πολλά.
Γι’ αυτό σήμερα.
Όχι αύριο.
Σήμερα αγάπα.
Σήμερα πες όσα κρατάς μέσα σου.
Σήμερα αγκάλιασε χωρίς φόβο.
Σήμερα να χαρείς τον έρωτα, την αγαπη, τη φιλία, την παρουσία.
Μην αφήνεις την κούραση να σου κλέβει τους ανθρώπους.
Μην αφήνεις τον εγωισμό να σου κλέβει τις στιγμές.
Κάθε άνθρωπος είναι ένα δώρο του Θεού στη ζωή μας.
Τίποτα δεν μας ανήκει. Ούτε οι στιγμές. Ούτε οι άνθρωποι.
Μέσα σε έναν κόσμο που μυρίζει θάνατο, η αγάπη είναι επανάσταση.
Όσο αγαπάμε, δεν πεθαίνουμε.
Όσο είμαστε κοντά, ανασαίνει η ζωή.
